Dat is niet meer van deze tijd, want bij de stuw worden de palen voor de nieuwe beschoeiing met de schep van de graafmachine gewoon de bodem ingeduwd. Bovendien zijn ze al voorzien van een punt en hangt de machinist ze keurig boven de plek waar ze moeten komen en hoeft de man daar ter plekke alleen maar goedkeurend te knikken en hop, daar gaat ie! In gedachten zie ik de arbo tevreden toekijken.
De hele renovatie van de stuw is op een haar na klaar, de stratenmaker legt de laatste klinkers, het waterpeil is al weer normaal en alleen de damwanden hoeven nog maar verwijderd te worden en de Dommel kan weer stromen en het volk toestromen om hulde te brengen aan de vakmensen die hier de de klus geklaard hebben.
Laat ik de eerste zijn: ‘Bravo!’

Sinds de nieuwe meanders gegraven zijn is het fietspad langs de Dommel tussen de molen en de herensauna afgesloten, dat is vrij logisch want zonder waterfiets kun je niet verder. Hoewel ik maandag, toen het lekker weer was, twee mannen in korte broek — zo’n onding dat tot over de knie gaat en gewoon smerige pesterij is van echtgenotes en vriendinnen: ‘staat je zo leuheukkkk!’ en zelf in een minirokje lopen — en op van die plastic klompen dwars door de eerste meander zag waden.
Bovendien moet het werk geïnspecteerd kunnen worden en dus was er een mooi paadje om het hek heen ontstaan. Maar nu heeft een hutseflutser opdracht gegeven er nog een extra hek bij te plaatsen en er een bord aan te hangen… zodat de protocollen en procedures in acht genomen zijn.
Ontroerend, want binnen een paar uur is dat extra hek gekraakt en kunnen we gewoon onze plicht blijven doen: de boel in de gaten houden en commentaar leveren.
Afijn, ik loop verder en ga maar eens niet over het paardenpaadje, omdat dat na de hoosbuien van gisteren zo ongeveer onder water staat, maar over de brug, waar op mijn verschijnen de boerenganzen enthousiast aankomen ‘gakken’ alsof ze niet donders goed weten dat er bij die idioot met zijn fototoestel niks te halen valt. Bril vergeten!
Bij de golfbaan staat in de slootkant een hele plak look zonder look — ruikt inderdaad naar knoflook, maar is geen familie — en ik weet inmiddels na een bijna gekmakende speurtocht de naam van de onbekende plant, die ik van de week niet thuis kon brengen: grote muur. Blij.