Was meteen de vraag van de ober in een café in Ruinen, toen ik daar een kop koffie besteld had, om het wachten op de treintaxi—die bestonden toen nog—te veraangenamen. Dat was maandag 5 april 1999 en ik had net een lang Paasweekend over het Drenthepad gezworven.
Die vraag is mij sedertdien in talloze varianten gesteld en mocht u denken dat het een puur Nederlandse vraag is, nou nee, want in alle buitenlanden waar ik tijdens mijn zwerftocht richting Sint Petersburg door gekomen ben werd iedereen knap nerveus als ik eerst een kouwe klets wou drinken en mijn dagboek bijwerken, inplaats van meteen voedsel naar binnen te schuiven.
Een kleine bloemlezing uit mijn dagboek.
Op de camping in Ivendorf een plaatsje in Schleswig-Holstein noteer ik: ‘Er is een soort restaurant waar ik een pils drink en mijn dagboek bijwerk, maar weer snel vertrek na het aanhoudende gezeur over wanneer ik nou ga bestellen.’
In Kaliningrad in het restaurant van hotel Moskva: ‘Als ik eerst een pils wil in plaats van voedsel word ik volledig genegeerd door het hoofd van de zwarte brigade, een klein blond meisje, dat een kruising is tussen een westers bijdehand heao-kutje en een Oost-Europese matrone. Maar ja, als je dan opstaat en naar haar toe loopt en het rechtstreeks vraagt, dan krijgt ze een heel klein kleurtje en ik een pilsje.’
In Palanga in Litouwen schrijf ik: Palanga is een mooi stadje, met prachtige houten huizen (ook mijn hotel is van hout) en hèt barnsteencentrum van de Baltische staten. Ik ga op zoek naar een plek waar ik binnen wat kan drinken en mijn dagboek bijwerken; dat lukt prima, maar ook hier voor ik mijn eerste slok heb kunnen nemen: ‘Wat wilt u nuttigen?’
In Liepaja, in Letland: ‘Als ik later in het restaurant wat drink en mijn dagboek bijwerk weet ik de dienstdoende ober weer zeer nerveus te maken door niet meteen te bestellen. Hij vraagt zelfs op een gegeven moment of ik niet een tafeltje wil opschuiven, dus dan bestel ik maar iets tot zichtbare opluchting van de arme man.’
En als ik dan ook iets te eten bestelde wist ik nooit wat ik op mijn bord zou krijgen, maar het was altijd weer een aangename verrassing (zoals het potje dampend voer op de foto, die gemaakt is in Zelenogradsk) en dat kwam niet alleen omdat ik altijd uit mijn voegen scheurde van de honger.