De zon schijnt, bijna geen wind en er hangen heimweewolken in de lucht als ik aan m’n dagelijkse omloop begin. In een rustig tempo kuier ik achter langs het klooster en luister naar de stilte, een jaren-vijftig-stilte, en dan is het een schok om een moderne jogger tegen te komen, een haastige holler, die bovendien gezien de oordopjes naar ingeblikte muziek luistert; terwijl de vogels uitermate hun best doen. Raar.
Bij de molen staat sinds een paar weken aan het wiel een levensgroot knipsel, maar dan vervaardigd uit cortenstaal, dat blijkens het bijbehorende bordje Vincent van Gogh voorstelt en is opgericht omdat die Vincent in 1884 de molen heeft geschilderd. Tja, dan denk je: ‘heeft dat 128 jaar moeten duren en waarom nu en waarom zo plat’.
Afijn, ongehaast kuier ik verder en bekijk de steeds groener wordende Stratumse meander en constateer tevreden dat niet alleen de vogeltjes, maar ook de bloemetjes en inderdaad de bijtjes vreselijk hun best doen. Als ik langs de Tongelreep de scherpe boterbloem op de foto wil zetten en verdiept ben in alle instellingen, klinkt plots een luide, barse, maar overduidelijk vrouwenstem: ‘Is uw reu wel betrouwbaar en wilt u hem onmiddellijk aanlijnen!’ Ik kijk verbaasd op en zie dat zowel links als rechts van mij een dame met bijbehorende hond naar elkaar staan te kijken. Ik laat ze het zelf maar oplossen en ga verder met mijn boterbloemetjes, maar ben toch opgelucht als ik de barse, geen tegenspraak duldende stem hoor zeggen: ‘Juist ja, boterbloemen, uitstekend.’
Goedgekeurd loop ik verder en kom toch nog een bloemetje tegen dat ik niet kan thuisbrengen en daarom: ‘Wat is dit?’

Ik herstel maar moeizaam van de averij die een zware verkoudheid aangericht heeft, maar vanmiddag toch maar weer naar buiten, want er zijn aanwijzingen voor interessante ontwikkelingen bij de watermolen. Aan weerszijden van de stuw zijn damwanden geslagen en er is een informatiebord, kompleet met afdakje, geplaatst; altijd leuk.
Nou nee, want er staat weer eens onbegrijpelijke tekst op: ‘proces Assetmanagement’. Het Van Dale Engels-Nederlands woordenboek op mijn aaiFoon kent het hele woord niet, nou is het maar een pocketwoordenboek dus fluks de ‘Oxford Dictionary of English’ geraadpleegd.
Twee betekenissen: 1. a useful or valuable thing or person, 2. an item of property owned by a person or company.
Nou weet ik nog niet wat het betekent en met het Waterschap De Dommel te maken heeft en al helemaal niet met damwanden.
Omdat ik mijn bloeddruk al weer tot gevaarlijke hoogten voel stijgen, maak ik snel foto’s en loop verder. Bij de nieuwe meanders zijn boompjes en struiken geplant en is een trekker volop aan het harken en omdat het amper geregend heeft de laatste tijd veroorzaakt dat een prachtige stofwolk; buitengewoon fotogeniek. Ook de Gestelse bocht is nu, provisorisch aangesloten en na inspectie kan ik toch nog met een tevreden gevoel huiswaarts keren, alwaar ik me, om in stijl te blijven, te goed doe aan een Dommelsch.

Nu de keelverscheurende blafhoest zich wat koest houdt, de koortsdromen op reële gebeurtenissen gaan lijken en ik zelfs de neiging krijg om me maar te gaan scheren en aan een stortbad te wagen wordt het tijd— als dat allemaal goed afloopt—om voorzichtig weer eens een voet dwars buiten de deur te zetten; mits adequaat geschoeid en gekleed. Enigszins licht in het hoofd, knipperend tegen het daglicht passeer ik via het tunneltje de rondweg en bevind me in de natuur… nou ja, stadsnatuur.
Met onzekere tred loop ik achter het klooster langs, waar vroeger de Clarissen zaten, waar je een worst naar toe bracht als je goed weer wou voor iets, maar waar nu Amerikaanse nonnen zitten die vegetarisch zijn… ziede nou wel da vruger alles better wâr!
Bij de sluis staan ook al indrukwekkende machines en verder schiet het allemaal niet op en moet ik nog steeds omlopen, maar dat heeft nu het bijkomende voordeel dat ik Els tegenkom. Els ken ik van de bejaardengym en Els fotografeert oa vogels. Zij heeft inderdaad ook de Kleine Mantelmeeuwen gezien en brengt een indrukwekkende foto-uitrusting in stelling: statief professionele camera met enorme telelens en daar hebben die meeuwen niet van terug.
Nadere bestudering brengt aan het licht dat het ook nog eens (wel haast zeker) Siberische Kleine Mantelmeeuwen zijn: opwinding! Het lukt mij warempel ook om met m’n eigen bescheiden ding de vogel te ‘schieten’ en ik blij dus.
En dan zie ik bovendien de eerste Pinksterbloemen, terwijl het nog Pasen moet worden en u begrijpt dat ik totaal uitgeput door alle inspanning en emotie thuiskom.